maandag 9 juli 2007
donderdag 5 juli 2007
Foto's l'espinet
De foto's van de reis naar het warme zuiden staan online. Niet alle foto's zijn even denderend maar we zijn tevreden met het resultaat.
woensdag 4 juli 2007
Nieuwe wielen
view this picture on my Proximus Moblog
Ksyrium Elite 2007. Prachtige wielen, lekker licht en ze maken een heerlijk geruis op de fiets. Deze set is het nieuwe model. Er staat meer reclame op, waar vroeger er één keer Ksyrium op het wiel stond, staat het er nu een keer of vijf op.
Hopelijk brengen ze geluk.
Rest verslag Zuid-Frankrijk
Zondag 01/07
Vandaag zouden we Perpignan bezoeken. Om 09.00 brengt Luc ons naar Perpignan. We gaan op zoek naar de bezienswaardigheden in de stad en die blijken niet altijd gemakkelijk te vinden. Na wat geslenter en overleg besluiten we na wat bezoekjes iets te eten in de Quick. Vervolgens zetten we onze trip verder. Aan ons bezoek aan Perpignan hebben we ook een tripje naar de Middenlandse Zee gepland. Jammer genoeg regent het een beetje wat het niet zo aangenaam maakt om op het strand te lopen in Canet-Plage. Toch duiken Pieter en ik in het ruime sop.
Een uurtje later staan we te zoeken naar een bus. Ik neem het heft in handen en ga resoluut op zoek naar een bushalte die ons naar huis zou kunnen brengen, kwestie van toch wat zekerheid te kunnen hebben. Niets... geen bus.
Er zit niets anders op om te liften. We wandelen en liften verder richting Quillan. Het duurt eeuwen vooraleer er iemand stopt. We zijn wanhopig en staan net op het punt met de taxi te gaan wanneer een vriendelijk neger stopt en ons meeneemt naar een stadje wat verder op. Daar begint de miserie opnieuw maar deze keer niet voor zo lang. Een oude man met een 'grote hond' vervoert ons enkele km verder.
We wandelen verder en het wordt duidelijk dat op zondagavond er niet veel verkeer richting Quillan rijdt. We besluiten om opnieuw een taxi te bellen na de laatste twee auto's. Als bij wonder stopt de laatste auto, een koppeltje, en neemt ons een flink eind mee. Maar we zitten nog steeds maar halverwege.
Het wordt al donker en moedeloos wandelen we naar huis. De enkele auto's die passeren, proberen we toch te liften. Alternatieven worden al uitgedokterd (in een schuur slapen, te voet naar huis gaan, ...). Maar God is ons niet vergeten en een mevrouw en haar dochter stoppen en brengen ons helemaal tot in Quillan. Uit vreugde rennen Pieter en ik de hellling naar het huisje omhoog. Na vijf uur liften zijn we eindelijk thuis.
Maandag 02/07
Lang uitslapen is nodig door het avontuur van de vorige dag. Na het ontbijt wandelen we naar beneden, naar de Champion. Vanavond zouden we immers voor Pieters verjaardag een barbecue organiseren.
Om 15.30 zouden Pieter en ik gaan canyoning. Luc had ons beloofd dat hij ons zou meenemen omdat hij naar Perpignan ging. Geen Luc te zien, hij was ons blijkbaar vergeten en dus ook geen canyoning. Jammer...
Er zit niets anders op dan een alternatief te bedenken. Pieter had zijn zusje een cadeau beloofd en die had hij nog niet. Het winkeltje op l'espinet zelf heeft zelf niet veel te bieden. We kijken even op de kaart en zien dat er veel icoontjes bij Nébias en Puivert.
Al liftend geraken we in Nébias. Een rustig dorpje waar... niets te vinden is... Op naar Puivert. Ook hier is niets te beleven en besluiten we nog eens in Quillan te kijken. Het duurt even alvorens we een auto kunnen strikken maar we geraken uiteindelijk met een oude Mercedes vrachtwagen in Quillan.
In een plaatselijk winkeltje vindt Pieter een cadeautje voor zijn zus en ik koop ook iets voor mijn papa.
Terug in ons huisje lijkt een frisse duik in het zwembad wel eens leuk. Hierna nemen we deel aan een quiz georganiseerd door animatie van het vakantiepark. We eindigen... derde laatste.
Om 23.00 is het eindelijk tijd voor de BBQ. Om 02.00 kruipen we onder de wol.
Dinsdag 03/07
Pieters verjaardag! Jammer genoeg moeten we vandaag terug naar huis. Heel het huis wordt uitgekuisd. Dit neemt een hele halve dag in beslag. Om 14.30 voert de shuttle-dienst ons naar de luchthaven. Een paar uur later hangen we in de lucht.
Vanuit Charleroi sporen we toch nog een uur of 3. Om 22.13 haalt mama mij af aan het station in Tielt.
Het was een toffe reis en zeker voor herhaling vatbaar.
Vandaag zouden we Perpignan bezoeken. Om 09.00 brengt Luc ons naar Perpignan. We gaan op zoek naar de bezienswaardigheden in de stad en die blijken niet altijd gemakkelijk te vinden. Na wat geslenter en overleg besluiten we na wat bezoekjes iets te eten in de Quick. Vervolgens zetten we onze trip verder. Aan ons bezoek aan Perpignan hebben we ook een tripje naar de Middenlandse Zee gepland. Jammer genoeg regent het een beetje wat het niet zo aangenaam maakt om op het strand te lopen in Canet-Plage. Toch duiken Pieter en ik in het ruime sop.
Een uurtje later staan we te zoeken naar een bus. Ik neem het heft in handen en ga resoluut op zoek naar een bushalte die ons naar huis zou kunnen brengen, kwestie van toch wat zekerheid te kunnen hebben. Niets... geen bus.
Er zit niets anders op om te liften. We wandelen en liften verder richting Quillan. Het duurt eeuwen vooraleer er iemand stopt. We zijn wanhopig en staan net op het punt met de taxi te gaan wanneer een vriendelijk neger stopt en ons meeneemt naar een stadje wat verder op. Daar begint de miserie opnieuw maar deze keer niet voor zo lang. Een oude man met een 'grote hond' vervoert ons enkele km verder.
We wandelen verder en het wordt duidelijk dat op zondagavond er niet veel verkeer richting Quillan rijdt. We besluiten om opnieuw een taxi te bellen na de laatste twee auto's. Als bij wonder stopt de laatste auto, een koppeltje, en neemt ons een flink eind mee. Maar we zitten nog steeds maar halverwege.
Het wordt al donker en moedeloos wandelen we naar huis. De enkele auto's die passeren, proberen we toch te liften. Alternatieven worden al uitgedokterd (in een schuur slapen, te voet naar huis gaan, ...). Maar God is ons niet vergeten en een mevrouw en haar dochter stoppen en brengen ons helemaal tot in Quillan. Uit vreugde rennen Pieter en ik de hellling naar het huisje omhoog. Na vijf uur liften zijn we eindelijk thuis.
Maandag 02/07
Lang uitslapen is nodig door het avontuur van de vorige dag. Na het ontbijt wandelen we naar beneden, naar de Champion. Vanavond zouden we immers voor Pieters verjaardag een barbecue organiseren.
Om 15.30 zouden Pieter en ik gaan canyoning. Luc had ons beloofd dat hij ons zou meenemen omdat hij naar Perpignan ging. Geen Luc te zien, hij was ons blijkbaar vergeten en dus ook geen canyoning. Jammer...
Er zit niets anders op dan een alternatief te bedenken. Pieter had zijn zusje een cadeau beloofd en die had hij nog niet. Het winkeltje op l'espinet zelf heeft zelf niet veel te bieden. We kijken even op de kaart en zien dat er veel icoontjes bij Nébias en Puivert.
Al liftend geraken we in Nébias. Een rustig dorpje waar... niets te vinden is... Op naar Puivert. Ook hier is niets te beleven en besluiten we nog eens in Quillan te kijken. Het duurt even alvorens we een auto kunnen strikken maar we geraken uiteindelijk met een oude Mercedes vrachtwagen in Quillan.
In een plaatselijk winkeltje vindt Pieter een cadeautje voor zijn zus en ik koop ook iets voor mijn papa.
Terug in ons huisje lijkt een frisse duik in het zwembad wel eens leuk. Hierna nemen we deel aan een quiz georganiseerd door animatie van het vakantiepark. We eindigen... derde laatste.
Om 23.00 is het eindelijk tijd voor de BBQ. Om 02.00 kruipen we onder de wol.
Dinsdag 03/07
Pieters verjaardag! Jammer genoeg moeten we vandaag terug naar huis. Heel het huis wordt uitgekuisd. Dit neemt een hele halve dag in beslag. Om 14.30 voert de shuttle-dienst ons naar de luchthaven. Een paar uur later hangen we in de lucht.
Vanuit Charleroi sporen we toch nog een uur of 3. Om 22.13 haalt mama mij af aan het station in Tielt.
Het was een toffe reis en zeker voor herhaling vatbaar.
zaterdag 30 juni 2007
Carcassonne
Lang uitslapen zit er niet in, om 10.43 zouden we de trein nemen naar Carcassonne. Vlug wat muesli binnenspelen en een bezoek brengen aan de Champion omdat ik te weinig onderbroeken had meegebracht.
Om 11.00 is er nog steeds geen trein en de eerst volgende mogelijkheid om in Carcassonne te geraken is pas om 14.00. Maarten heeft het briljante idee om te liften. Zelf twijfel ik eerst nog, maar er is geen andere mogelijkheid.
Na een 10-tal minuutjes stopt er een vriendelijke meneer van middelbare leeftijd die richting Carcassonne moet. Hij zou ons 10 tal km verder afzetten.
Onder een verschroeiende zon wandelen we verder in de poging nog een chauffeur te strikken. Opeens draait een auto zich en stopt naast ons. Een vriendelijke jongedame, rond de 25 jaar, vertelt dat ze in Carcassonne woont en dat ze ons daar graag wil afzetten. Een uurtje later staan we aan het station van Carcassonne.
Na een lastige klim naar het 12de eeuwse stadsgedeelte, stappen we over een immense loopbrug de dikke stadswallen binnen. De echte middenleeuwse stad die in tack is gebleven, is een streling voor het oog. De warmte maakt het allemaal wat lastiger en mijn interesse is na een uurtje ook ver te zoeken. Stilzwijgend volg ik mijn medereizigers in de stad en vervolgens terug naar het station.
Om 18.43 is er een trein naar Quillan maar omdat we de smaak te pakken hebben, besluiten we het liften nog eens te proberen. De stad is te groot en het is onmogelijk om de richting Quillan te vinden. Vlug snel ik naar het station want om 17.27 vertrekt daar een trein richting Limoux. De twee andere achten het niet nodig om te lopen maar ik zweer bij hoog en bij laag dat we anders de trein niet halen. Alleen loop ik dan naar het station waar de trein vertrekkensklaar staat. Ik storm het perron op en de conducteur wuift naar me om te vragen naar welk station ik moet. Ik vertel hem het verhaal en hij besluit te wachten op Pieter en Maarten. Heerlijk... in België zou dit nooit gebeuren.
We stappen af in Limoux en wagen ons nog eens aan poging om een lift te versieren. Het duurt tergend lang alvorens er iemand stopt. Een vriendelijke dame vertelt dat ze een 18-tal km verder woont en dat ze ons daar zal afzetten. Ze blijkt een ingewekene parisienne te zijn die alles over "la belle France" weet te vertellen. Ze rijdt zelfs even een oud stadje binnen om ons een paar oude gebouwen (13e eeuw) te tonen. We rijden haar dorpje binnen maar de auto blijft rijden en de vriendelijke dame rijdt ons helemaal tot aan ons huisje. Ongeloofelijk.
"En wat hebben we vandaag geleerd, Jan?" Dat Frankrijk liftvriendelijk is. Mijn mening ten op zichte van lifters is allessinds herzien.
Quote van de dag: "De doodstraf voor mensen ben ik tegen, maar niet voor vliegen"(Pieter, nadat een vervelende vlieg zijn nachtrust verstoorde)
Om 11.00 is er nog steeds geen trein en de eerst volgende mogelijkheid om in Carcassonne te geraken is pas om 14.00. Maarten heeft het briljante idee om te liften. Zelf twijfel ik eerst nog, maar er is geen andere mogelijkheid.
Na een 10-tal minuutjes stopt er een vriendelijke meneer van middelbare leeftijd die richting Carcassonne moet. Hij zou ons 10 tal km verder afzetten.
Onder een verschroeiende zon wandelen we verder in de poging nog een chauffeur te strikken. Opeens draait een auto zich en stopt naast ons. Een vriendelijke jongedame, rond de 25 jaar, vertelt dat ze in Carcassonne woont en dat ze ons daar graag wil afzetten. Een uurtje later staan we aan het station van Carcassonne.
Na een lastige klim naar het 12de eeuwse stadsgedeelte, stappen we over een immense loopbrug de dikke stadswallen binnen. De echte middenleeuwse stad die in tack is gebleven, is een streling voor het oog. De warmte maakt het allemaal wat lastiger en mijn interesse is na een uurtje ook ver te zoeken. Stilzwijgend volg ik mijn medereizigers in de stad en vervolgens terug naar het station.
Om 18.43 is er een trein naar Quillan maar omdat we de smaak te pakken hebben, besluiten we het liften nog eens te proberen. De stad is te groot en het is onmogelijk om de richting Quillan te vinden. Vlug snel ik naar het station want om 17.27 vertrekt daar een trein richting Limoux. De twee andere achten het niet nodig om te lopen maar ik zweer bij hoog en bij laag dat we anders de trein niet halen. Alleen loop ik dan naar het station waar de trein vertrekkensklaar staat. Ik storm het perron op en de conducteur wuift naar me om te vragen naar welk station ik moet. Ik vertel hem het verhaal en hij besluit te wachten op Pieter en Maarten. Heerlijk... in België zou dit nooit gebeuren.
We stappen af in Limoux en wagen ons nog eens aan poging om een lift te versieren. Het duurt tergend lang alvorens er iemand stopt. Een vriendelijke dame vertelt dat ze een 18-tal km verder woont en dat ze ons daar zal afzetten. Ze blijkt een ingewekene parisienne te zijn die alles over "la belle France" weet te vertellen. Ze rijdt zelfs even een oud stadje binnen om ons een paar oude gebouwen (13e eeuw) te tonen. We rijden haar dorpje binnen maar de auto blijft rijden en de vriendelijke dame rijdt ons helemaal tot aan ons huisje. Ongeloofelijk.
"En wat hebben we vandaag geleerd, Jan?" Dat Frankrijk liftvriendelijk is. Mijn mening ten op zichte van lifters is allessinds herzien.
Quote van de dag: "De doodstraf voor mensen ben ik tegen, maar niet voor vliegen"(Pieter, nadat een vervelende vlieg zijn nachtrust verstoorde)
vrijdag 29 juni 2007
Rustdag
Na de lastige dag van gisteren is iedereen blij dat we vandaag wat rust zouden inlassen. De volgende dagen zullen al zwaar genoeg zijn, alleen al doordat het park helemaal vol zal lopen en stilte ver te zoeken zal zijn.
Pas om 10.45 kruipen we uit onze nest. Pieter had er een uurtje extra opzitten maar ook Maarten is nog wat moe. Zelf moet ik nog wat bekomen van de examens en is alle rust welkom.
We hebben nog één en het ander nodig voor in de frigo en Maarten en ik besluiten es vlug naar de winkel beneden aan de berg te gaan. Het zonnetje schittert nog op onze, nog steeds, verbrande huid. Pieter blijft intussen nog wat in de zetel liggen, uitrusten.
In de namiddag zijn we nog even sportief en stoppen onze energie in wat ping-pong. Al gauw keren we terug naar ons huisje om iets te drinken.
Een potje scrabble en Jungle Speed wekken de competitiegeest nog eens op.
Reeds een groot deel van de vakantiegangers zijn al aangekomen en het wordt hier met de minuut drukker. De pc's bemachtigen is dan ook geen sinecure. De volgende dagen zal het waarschijnlijk moeilijk worden om nog wat te typen op deze blog.
Even een korte samenvatting van onze planning als we niet meer op internet geraken. Morgen voorspellen ze 30 graden en staat een bezoek aan Carcasonne op het programma. Zondag zullen we zwemmen in de Middenlandse zee en maandag doen we canonying. Dinsdagavond keren we terug huiswaarts.
Pas om 10.45 kruipen we uit onze nest. Pieter had er een uurtje extra opzitten maar ook Maarten is nog wat moe. Zelf moet ik nog wat bekomen van de examens en is alle rust welkom.
We hebben nog één en het ander nodig voor in de frigo en Maarten en ik besluiten es vlug naar de winkel beneden aan de berg te gaan. Het zonnetje schittert nog op onze, nog steeds, verbrande huid. Pieter blijft intussen nog wat in de zetel liggen, uitrusten.
In de namiddag zijn we nog even sportief en stoppen onze energie in wat ping-pong. Al gauw keren we terug naar ons huisje om iets te drinken.
Een potje scrabble en Jungle Speed wekken de competitiegeest nog eens op.
Reeds een groot deel van de vakantiegangers zijn al aangekomen en het wordt hier met de minuut drukker. De pc's bemachtigen is dan ook geen sinecure. De volgende dagen zal het waarschijnlijk moeilijk worden om nog wat te typen op deze blog.
Even een korte samenvatting van onze planning als we niet meer op internet geraken. Morgen voorspellen ze 30 graden en staat een bezoek aan Carcasonne op het programma. Zondag zullen we zwemmen in de Middenlandse zee en maandag doen we canonying. Dinsdagavond keren we terug huiswaarts.
donderdag 28 juni 2007
Dagje fiets in l'espinet
Na een korte nachtrust (veel te warm) begon de dag met een typisch frans ontbijt: stokbrood met choco en confituur. Iedereen at meer dan normaal want we zouden het nodig hebben om de plaatselijke heuvels te bedwingen.
We "tjeezen" (typisch woordje van Pieter voor "rijden") in het prachtige landschap en verleggen onze grenzen. De off-roadpadjes waren zeer avontuurlijk. Ons middagmaal eten we op in Rennes-le-château waar we een subliem panorama over de streek hebben.
Redelijk verbrand komen we terug aan in L'espinet. Maarten en Pieter hebben even tijd nodig om wat te recuperen.
Als avondeten: zelfgemaakte spaghetti met een glaasje wijn voor Maarten en Pieter, en cola voor mij.
De dagafsluiter is zoals gisteren een frisse duik in het zwembad. Ik ben er van overtuigd dat de fietsers snel zullen slapen want nu hebben ze het al moeilijk om hun ogen open te houden.
Quote van de dag: "We zijn sportief, maar ik weet niet hoe we thuis zullen geraken"(Pieter).
We "tjeezen" (typisch woordje van Pieter voor "rijden") in het prachtige landschap en verleggen onze grenzen. De off-roadpadjes waren zeer avontuurlijk. Ons middagmaal eten we op in Rennes-le-château waar we een subliem panorama over de streek hebben.
Redelijk verbrand komen we terug aan in L'espinet. Maarten en Pieter hebben even tijd nodig om wat te recuperen.
Als avondeten: zelfgemaakte spaghetti met een glaasje wijn voor Maarten en Pieter, en cola voor mij.
De dagafsluiter is zoals gisteren een frisse duik in het zwembad. Ik ben er van overtuigd dat de fietsers snel zullen slapen want nu hebben ze het al moeilijk om hun ogen open te houden.
Quote van de dag: "We zijn sportief, maar ik weet niet hoe we thuis zullen geraken"(Pieter).
woensdag 27 juni 2007
Op verkenning
Sinds gisteren veilig en wel aangekomen in L'espinet, Aude in Zuid-Frankrijk.
Het huisje voldoet meer dan genoeg aan de verwachtingen. Gisteren hadden we even geen drank en eten maar nu puilt onze ijskast uit van het heerlijk voedsel. Naast enkele heerlijke streekspecialiteiten en specifieke wensen van de medereizigers (Pieter en Maarten), hebben ook enkele Belgische producten de weg naar onze frigo gevonden.
Over het weer kunnen we kort zijn. Mooie en lange opklaringen met een deugdoende zon maar een frisse wind.
Het park zelf is voorzien van een lekker warm binnenzwembad en een groot buitenzwembad. Het zwem-meer lijkt ons nog ietsje te koud. Naast de ping-pongtafels is er nog heel wat te beleven.
Vandaag stond een verkenning van Quillan op het programma. Een lange wandeling naar het dorpje bleek de moeite waard. Een pittoresque dorpje waar l'aude doorheen stroomt.
Op de terugweg stopten we bij een pizzeria. Ik had het even lastig de large pizza op te krijgen maar kroonde mijzelf als "Eet winnaar" van de avond, doordat beide hun bord niet opkregen.
De volgende dagen staan onder andere een trip naar Carcassonnes en Perpignan. Morgen is fietsdag!
Het huisje voldoet meer dan genoeg aan de verwachtingen. Gisteren hadden we even geen drank en eten maar nu puilt onze ijskast uit van het heerlijk voedsel. Naast enkele heerlijke streekspecialiteiten en specifieke wensen van de medereizigers (Pieter en Maarten), hebben ook enkele Belgische producten de weg naar onze frigo gevonden.
Over het weer kunnen we kort zijn. Mooie en lange opklaringen met een deugdoende zon maar een frisse wind.
Het park zelf is voorzien van een lekker warm binnenzwembad en een groot buitenzwembad. Het zwem-meer lijkt ons nog ietsje te koud. Naast de ping-pongtafels is er nog heel wat te beleven.
Vandaag stond een verkenning van Quillan op het programma. Een lange wandeling naar het dorpje bleek de moeite waard. Een pittoresque dorpje waar l'aude doorheen stroomt.
Op de terugweg stopten we bij een pizzeria. Ik had het even lastig de large pizza op te krijgen maar kroonde mijzelf als "Eet winnaar" van de avond, doordat beide hun bord niet opkregen.
De volgende dagen staan onder andere een trip naar Carcassonnes en Perpignan. Morgen is fietsdag!
dinsdag 26 juni 2007
zaterdag 16 juni 2007
zondag 10 juni 2007
Toepasselijk
view this picture on my Proximus Moblog
Lang geleden dat ik nog es de zondag met de wielertoeristen ben meegeweest. Aangezien ik 14 dagen heb tot het volgende examen leek het mij wel een aangelegenheid om mee te gaan.
Eerst mijn verkiezingsplicht vervullen en mee met de B's. De benen voelden relatief goed. Wat fout kon gaan, liep fout tijdens deze rit.
- 4/5 keer toe, moesten we van route wijzigen door wegomleggingen. Frustrerend. Vandaar de lange afstand: 107 km
- na 62 km sloeg het noodlot toe. Een plotse paniekaanval vooraan in de groep, bruusk in de remmen, Paul was rustig aan het praten en reageerde te laat. Met een klap viel hij met zijn borstkas op zijn stuur en met zijn rechterkant op treinrails... Heel pijnlijk. Eventjes dachten we dat we de ziekenwagen moesten bellen maar het was niet nodig. Knie ernstig geschaafd, elleboog en de borstkas deed pijn en zorgde voor ademhalingsmoeilijkheden.
Vanuit Staden reden we dan terug naar huis, om 12.20 waren we thuis. Nog nooit zo laat thuis geweest, sommigen moesten nog voor 13.00u hun stem uitbrengen. Net op tijd...
Statistieken:
Afstand: 107
Gemiddelde: 31.9
Hoogtemeters: 220
woensdag 30 mei 2007
vrijdag 25 mei 2007
"Eerlijkheid duurt het langst"
Het regent de afgelopen dagen bekentenissen van renners die ooit doping zouden hebben genomen. Vooral uit het Telekom van midden de jaren '90 komt de ene verklaring na de andere.
Het begon met de zaak Fuentes en breidt iedere dag uit. Renners kunnen het blijkbaar niet langer verstoppen, en willen eerlijk spel spelen. Ook het boek van een verzorger van Telekom heeft veel renners aan het denken gezet. Na meesterknecht R. Aldag, vertelde ook topsprinter Erik Zabel dat hij één keer doping had gebruikt. Ik zou die man graag geloven, maar hoe kan hij bewijzen dat het maar bij die ene keer is gebleven.
Vandaag staat op de nieuws-site van de Vrt dit artikel: "Museeuw heeft heel zijn leven gepakt"
Museeuw had al eerder bekend dat hij in het laatste jaar van zijn carrière doping had gebruikt, maar als deze aantijgingen ook waar zijn, dan heeft de Leeuw heel Vlaanderen belogen.
Als wielerliefhebber shockt het mij natuurlijk iedere keer weer en nu lijkt iedereen die lippen niet langer op elkaar te houden. Waarschijnlijk zullen nog renners bekennen dat ze doping gebruiken of hebben gebruikt.
Het kan voor mij alleen maar positief bekeken worden: de renners komen eindelijk tot de vaststelling dat blijven bedriegen niet helpt, en het zal ongetwijfeld bijdragen tot een proper wielrennen in de toekomst, daar ben ik van overtuigd.
Het valt natuurlijk niet goed te keuren dat iemand doping neemt. Eén van de reden waarom renners zich doperen is ontegensprekelijk de lastigheidsgraad van de wedstrijden. Zie maar de huidige Giro: twee ritten met meer dan 250 km. Dit is niet langer menselijk. Organisatoren moeten maar eens beseffen dat het geen machines zijn die 3 weken op topniveau kunnen presteren. Ook renners zijn mensen.
Wel stel ik mij één vraag: hoe clean is de huidige Giro?
donderdag 24 mei 2007
De uitlaatklep
Verschrikkelijk is het... vier dagen verstenen op je bureaustoel. Het was dan ook meer dan tijd om nog es op het stalen ros te kruipen.
Helemaal stijf vertrok ik thuis om Kris te gaan oppikken in Kanegem en terug te rijden naar Ruiselede. Al gauw bleek dat de benen helemaal niet goed aanvoelden.
Veel wielertoeristen waren deze keer komen opdagen om mee te rijden. Onze groep telde 17 koppen. Vanwege het mooie weer was het nog es tijd om de benen buiten te laten, en dat deed deugd.
Gezellig achteraan in de groep wat bijpraten met Kris, Geert en Filip. Zij sukkelden wat met de gezondheid en fietsen deze keer mee met de B-groep. Het gaf ons (Kris en ik) de gelegenheid om eens te polsen naar de vorige zondagen waarbij we niet aanwezig waren.
Ik had met Kris afgesproken om te demarreren op een afgesproken plaats en hij zou dan gewoon diegene die naar mijn wiel zou springen remonteren. Zo gezegd zo gedaan, ik vertrok op een nogal doorzichtige manier en na 300 meter zat er vier man in het wiel met Kris. Op het moment dat ik werd ingelopen, versnelde Filip. Kris ging vlot mee in het wiel en ik bleef zitten. Niet veel later versnelde de 'onbekende' en loodste mij zo terug bij de koplopers.
Aangezien Filip was vertrokken en heel wat kop had gedaan, versnelde Kris toen Filip stil viel. Alweer probeerde mister X het gat toe te rijden maar deze keer zou het hem niet lukken. Kris won oververdiend. 200 meter voor de finish ging ik nog over mister X en zo werden we dus 1 & 2. Een gedroomd scenario. Het deed echt deugd en Kris had de felicitaties meer dan verdiend.
Nu is het weer tijd om achter de bureau post te vatten. Volgende week zal ik het zelf moeten zien af te maken.
Statistieken:
Afstand: 86 km
Gemiddelde: 31.8
Helemaal stijf vertrok ik thuis om Kris te gaan oppikken in Kanegem en terug te rijden naar Ruiselede. Al gauw bleek dat de benen helemaal niet goed aanvoelden.
Veel wielertoeristen waren deze keer komen opdagen om mee te rijden. Onze groep telde 17 koppen. Vanwege het mooie weer was het nog es tijd om de benen buiten te laten, en dat deed deugd.
Gezellig achteraan in de groep wat bijpraten met Kris, Geert en Filip. Zij sukkelden wat met de gezondheid en fietsen deze keer mee met de B-groep. Het gaf ons (Kris en ik) de gelegenheid om eens te polsen naar de vorige zondagen waarbij we niet aanwezig waren.
Ik had met Kris afgesproken om te demarreren op een afgesproken plaats en hij zou dan gewoon diegene die naar mijn wiel zou springen remonteren. Zo gezegd zo gedaan, ik vertrok op een nogal doorzichtige manier en na 300 meter zat er vier man in het wiel met Kris. Op het moment dat ik werd ingelopen, versnelde Filip. Kris ging vlot mee in het wiel en ik bleef zitten. Niet veel later versnelde de 'onbekende' en loodste mij zo terug bij de koplopers.
Aangezien Filip was vertrokken en heel wat kop had gedaan, versnelde Kris toen Filip stil viel. Alweer probeerde mister X het gat toe te rijden maar deze keer zou het hem niet lukken. Kris won oververdiend. 200 meter voor de finish ging ik nog over mister X en zo werden we dus 1 & 2. Een gedroomd scenario. Het deed echt deugd en Kris had de felicitaties meer dan verdiend.
Nu is het weer tijd om achter de bureau post te vatten. Volgende week zal ik het zelf moeten zien af te maken.
Statistieken:
Afstand: 86 km
Gemiddelde: 31.8
maandag 21 mei 2007
Reclame voor een vriend
Het is een kwestie van vriendelijk te zijn...
|
zondag 20 mei 2007
Met kris en fré!
Zaterdagavond, het weer was perfect alleen een stevig zuidwester. Ik had met Kris en Fré, de kleine broer van Kris, afgesproken om es een klein tochtje te maken.
Op het gemak aan het babbelen tegen de wind in. Fré in ons wiel. In Ingelmunster kregen we meewind en de snelheid steeg. Grappend en putten ontwijkend reden we terug naar Kanegem. Met wat hoge en lage trapfrequentie was het een aangename babbel en leuke fietstocht.
Statistieken:
Afstand: 64 km
Gemiddelde: 30.1
Op het gemak aan het babbelen tegen de wind in. Fré in ons wiel. In Ingelmunster kregen we meewind en de snelheid steeg. Grappend en putten ontwijkend reden we terug naar Kanegem. Met wat hoge en lage trapfrequentie was het een aangename babbel en leuke fietstocht.
Statistieken:
Afstand: 64 km
Gemiddelde: 30.1
zaterdag 19 mei 2007
Abonneren op:
Posts (Atom)
