vrijdag 8 mei 2009
zondag 2 november 2008
donderdag 8 mei 2008
R.I.P. Sterchele F.
François Sterchele komt om bij ongeluk
do 08/05/08 - Rode Duivel François Sterchele is afgelopen nacht om het leven gekomen bij een auto-ongeluk in Vrasene, bij Beveren. Rond 3 uur raakte hij van de weg met zijn sportauto en was op slag dood. De Club Brugge-spits was 26.
Het ongeluk gebeurde op de N49 tussen Antwerpen en Knokke.
Sterchele verloor de controle over het stuur, botste tegen een boom en belandde in een maïsveld. De spits, die alleen in zijn auto zat, was op slag dood.
Uit de eerste vaststellingen van een verkeersdeskundige blijkt dat Sterchele tegen een onaangepaste snelheid reed met zijn Porsche.
Sterchele moet plots bruusk naar rechts afgeweken zijn en reed in een sloot langs de kant van de weg. Hij werd daardoor weggekatapulteerd tegen een boom. Er was geen andere auto bij het ongeval betrokken.
François Sterchele was aan zijn eerste seizoen bezig bij Club. Daarvoor speelde hij bij Charleroi en Germinal Beerschot. Vorig jaar werd hij topschutter. Hij speelde 4 keer met de Rode Duivels.
Een steile opgang in vijf seizoenen
François Sterchele liet voor het eerst van zich horen in 2004. Toen werd hij met 24 goals topschutter in 4e klasse, bij Kelmis. Het jaar daarne loodste de Luikenaar OH Leuven naar de tweede klasse.
Jacky Mathijssen, in 2005 trainer van Charleroi, rook goud. Hij gaf Sterchele een kans in eerste. Maar pas het jaar daarna ontbolsterde hij, bij G.Beerschot. Met 21 doelpunten werd hij topschutter.
Afgelopen zomer volgde een echte Sterchele-soap. Anderlecht eerst, daarna Standard en ook Heerenveen wilden de aanvaller inlijven. Uiteindelijk tekende hij voor vijf jaar bij Club Brugge.
Bron: sporza.be
Update 9u45: enkele ruwe beelden tonen de ravage... (http://www.sporza.be/cm/sporza.be/voetbal/eerstek- lasse/080508_Francoissterchele_rip)
Verschrikkelijk... ik heb er geen woorden voor...
zondag 4 mei 2008
Mijn hobby
Zoals iedereen weet, ben ik een fervente wielertoerist. De afgelopen weken waren dan ook hoogweken, aangezien ik op het einde van de maand mijn eerste examen.
Ik heb een aantal leuke ritten met Wouter meegereden, echt de moeite. Dat waren de LSD trainingen (Long Slow Distance).
Maar vooral de afgelopen weken haalde ik mijn gram in de wielertoeristenclub in mijn dorp. Vijf zondagen heb ik meegereden en drie maal kaapte ik de eindoverwinning weg.
Vandaag was speciaal. Normaliter kan ik rekenen op mijn sprint en hoef ik niet op voorhand aan te vallen. Deze morgen voelde ik de compensatie van woensdag en donderdag. De benen waren goed, heel goed zou later blijken.
Een platte rit richting onze noorderburen. Het werd een hele snelle rit met een gemiddelde van net niet 36 km/u. De afstand was ook langer dan normaal: 109.5 km. In het ronddraaien voelde ik haast mijn benen niet, en had geen enkele moeite om te volgen. Wanneer de kaap van 90 km werd overschreden begonnen mijn benen toch zwaarder te wegen, wat logisch is maar ik was niet de enigste.
Op vijf km van de denkbeeldige eindmeet viel een gaatje en reed Tom weg. Hij had reeds veel gegeven en ik wist dat hij het niet zou uithouden, hij vormde wel de ideale springplank. Frans ging heel hard aan, en hij was ook de man die ik in de gaten hield (hij rijdt nl. frequent mee in de LFT of WAOD). Hij sprong in één ruk naar Tom maar ik ging in het wiel mee. We hadden een gaatje maar dat werd snel toegereden. Vergeefse poging...
Een km later liet men Tom opnieuw rijden. Hij nam 75m. Frans riep: "Jan, ga!". Ik twijfelde, je hoeft immers niet altijd iedereen zomaar te geloven... maar ik voelde mijn benen niet, en de testosteron joeg door mijn lichaam. Ik sprong weg en kreeg niemand mee... Ik kwam al snel bij Tom en probeerde eventjes uit te rusten, maar de krachten waren op bij Tom. Ik nam fors over met (50km/u)... nog 1 km te gaan. Ik kon goed standhouden en de groep kwam niet dichter maar de benen begonnen te verzuren... mijn kmteller bleef rond de 50 aangeven. Het was binnen! Met een zegegebaar overschreed ik de denkbeeldig lijn... Ik kan het dus ook zonder sprint!
Ik waande mij even Tom Boonen maar nu moet ik ernstig zijn en word ik met mijn neus op de feiten gedrukt: examens.
Ik heb een aantal leuke ritten met Wouter meegereden, echt de moeite. Dat waren de LSD trainingen (Long Slow Distance).
Maar vooral de afgelopen weken haalde ik mijn gram in de wielertoeristenclub in mijn dorp. Vijf zondagen heb ik meegereden en drie maal kaapte ik de eindoverwinning weg.
Vandaag was speciaal. Normaliter kan ik rekenen op mijn sprint en hoef ik niet op voorhand aan te vallen. Deze morgen voelde ik de compensatie van woensdag en donderdag. De benen waren goed, heel goed zou later blijken.
Een platte rit richting onze noorderburen. Het werd een hele snelle rit met een gemiddelde van net niet 36 km/u. De afstand was ook langer dan normaal: 109.5 km. In het ronddraaien voelde ik haast mijn benen niet, en had geen enkele moeite om te volgen. Wanneer de kaap van 90 km werd overschreden begonnen mijn benen toch zwaarder te wegen, wat logisch is maar ik was niet de enigste.
Op vijf km van de denkbeeldige eindmeet viel een gaatje en reed Tom weg. Hij had reeds veel gegeven en ik wist dat hij het niet zou uithouden, hij vormde wel de ideale springplank. Frans ging heel hard aan, en hij was ook de man die ik in de gaten hield (hij rijdt nl. frequent mee in de LFT of WAOD). Hij sprong in één ruk naar Tom maar ik ging in het wiel mee. We hadden een gaatje maar dat werd snel toegereden. Vergeefse poging...
Een km later liet men Tom opnieuw rijden. Hij nam 75m. Frans riep: "Jan, ga!". Ik twijfelde, je hoeft immers niet altijd iedereen zomaar te geloven... maar ik voelde mijn benen niet, en de testosteron joeg door mijn lichaam. Ik sprong weg en kreeg niemand mee... Ik kwam al snel bij Tom en probeerde eventjes uit te rusten, maar de krachten waren op bij Tom. Ik nam fors over met (50km/u)... nog 1 km te gaan. Ik kon goed standhouden en de groep kwam niet dichter maar de benen begonnen te verzuren... mijn kmteller bleef rond de 50 aangeven. Het was binnen! Met een zegegebaar overschreed ik de denkbeeldig lijn... Ik kan het dus ook zonder sprint!
Ik waande mij even Tom Boonen maar nu moet ik ernstig zijn en word ik met mijn neus op de feiten gedrukt: examens.
dinsdag 22 april 2008
zondag 6 april 2008
Filmpje in de afdaling van de Patersberg tijdens E3 Harelbeke
Eveneens foto's te zien bij "verwant met deze blog"!
Wat steekt bambino zoal uit in de vakantie?
Veel regen heeft ervoor gezorgd dat ik in de vorige maanden niet heb kunnen fietsen. Ik was dan ook van plan om die schade in te halen in de vakantie. Nuja, inhalen... veel mooi weer is het niet geweest.
Op Pasen zelf ben ik voor de eerste keer dit jaar meegegaan met de wielertoeristen. We waren slechts met weinig, wegens het slechte weer dat voorspeld werd. Het is ook de gewoonte om de laatste km's een 'finale' te rijden. Diegene die wint, krijgt dan de eer. Zelf zat ik redelijk kapot en moest ik het vooral bij aanklampen houden in de laatste km's. Ik reed wel een gat toe op een favoriet voor de zege die dag. Gelukkig kon niemand overpakken en ik een beetje mijn hartslag laten zaken. Het draaide uit op een sprint. De kans dat ik zou winnen, werd dus opeens heel groot. En zo gebeurde het ook. Eerste rit, eerste zege (terwijl ik er vorig jaar maar 2 had).
De week bleef regenachtig en met een schaarse zonnestraal sprong ik op de fiets (dinsdagavond) voor een ritje op het gemak.
Zaterdag voorspelden ze 'goed' weer. En zo was het ook. Wouter had het voorstel gedaan om naar de E3 prijs te gaan kijken. Hij stelde een prachtige route samen zodat we de renners meerdere keren zouden zien. Een hele krachtige wind zorgde ervoor dat we soms maar net op tijd waren of net niet (maar dat was ook deels te danken aan mijn slechte conditie, waardoor Wouter eventjes moest inhouden). Een schitterend verslag vind je op Wouter's website.
In de tweede week van de paasvakantie zijn de buien al minder talrijk. Dinsdagavond ging ik een uurtje losrijden met Kris, waarna ik nog richting Gent reed met de bedoeling terug te keren, maar daar staken twee platte banden een stokje voor. Blijkbaar een fabricagefout...
Woensdagavond was het de start van het wielerjaar voor de Hertetrappers. Een korte tocht, ideaal om de benen los te rijden met het oog op de dag erna.
Donderdag. Wouter had vrienden uitgenodigd uit Nederland en wilde deze de Vlaamse ardennen es laten zien. Hij koos voor de Reuzen van Vlaanderen (30 hellingen over 140km). Ik verklaarde hem zot, en besloot om ergens op het parcour in te pikken. Een verslag vind je alweer bij Wouter. In Oudenaarde ben ik nog met de wind vol op kop terug naar huis gereden en wel 10 keer doodgegaan... verschrikkelijk.
Vandaag zijn ze zondag: D-Day: het is de Ronde van Vlaanderen. De weerberichten spreken van heel wat regen en toen ik wilde opstaan om te gaan fietsen, regende het ook, dus draaide ik mij nog maar es om. Nu is het eigenlijk mooi weer en voel ik me rot, want vanaf morgen heb ik weer andere verplichtingen... hopelijk kan ik mijn conditie behouden en liever nog: ze verbeteren.
Op Pasen zelf ben ik voor de eerste keer dit jaar meegegaan met de wielertoeristen. We waren slechts met weinig, wegens het slechte weer dat voorspeld werd. Het is ook de gewoonte om de laatste km's een 'finale' te rijden. Diegene die wint, krijgt dan de eer. Zelf zat ik redelijk kapot en moest ik het vooral bij aanklampen houden in de laatste km's. Ik reed wel een gat toe op een favoriet voor de zege die dag. Gelukkig kon niemand overpakken en ik een beetje mijn hartslag laten zaken. Het draaide uit op een sprint. De kans dat ik zou winnen, werd dus opeens heel groot. En zo gebeurde het ook. Eerste rit, eerste zege (terwijl ik er vorig jaar maar 2 had).
De week bleef regenachtig en met een schaarse zonnestraal sprong ik op de fiets (dinsdagavond) voor een ritje op het gemak.
Zaterdag voorspelden ze 'goed' weer. En zo was het ook. Wouter had het voorstel gedaan om naar de E3 prijs te gaan kijken. Hij stelde een prachtige route samen zodat we de renners meerdere keren zouden zien. Een hele krachtige wind zorgde ervoor dat we soms maar net op tijd waren of net niet (maar dat was ook deels te danken aan mijn slechte conditie, waardoor Wouter eventjes moest inhouden). Een schitterend verslag vind je op Wouter's website.
In de tweede week van de paasvakantie zijn de buien al minder talrijk. Dinsdagavond ging ik een uurtje losrijden met Kris, waarna ik nog richting Gent reed met de bedoeling terug te keren, maar daar staken twee platte banden een stokje voor. Blijkbaar een fabricagefout...
Woensdagavond was het de start van het wielerjaar voor de Hertetrappers. Een korte tocht, ideaal om de benen los te rijden met het oog op de dag erna.
Donderdag. Wouter had vrienden uitgenodigd uit Nederland en wilde deze de Vlaamse ardennen es laten zien. Hij koos voor de Reuzen van Vlaanderen (30 hellingen over 140km). Ik verklaarde hem zot, en besloot om ergens op het parcour in te pikken. Een verslag vind je alweer bij Wouter. In Oudenaarde ben ik nog met de wind vol op kop terug naar huis gereden en wel 10 keer doodgegaan... verschrikkelijk.
Vandaag zijn ze zondag: D-Day: het is de Ronde van Vlaanderen. De weerberichten spreken van heel wat regen en toen ik wilde opstaan om te gaan fietsen, regende het ook, dus draaide ik mij nog maar es om. Nu is het eigenlijk mooi weer en voel ik me rot, want vanaf morgen heb ik weer andere verplichtingen... hopelijk kan ik mijn conditie behouden en liever nog: ze verbeteren.
donderdag 3 april 2008
Abonneren op:
Berichten (Atom)
